Ogród Krasińskich, Warszawa

     Do czasu utworzenia Ogrodu Saskiego, Ogród Krasińskich był największym ogrodem w Warszawie. Pierwotnie służył jedynie swoim właścicielom. W 1766 roku został otwarty dla mieszkańców. 

    Ogród utworzono przy Pałacu Krasińskich (zwanym także Pałacem Rzeczypospolitej) - jednej z najpiękniejszych rezydencji magnackich w Polsce. Budowany w latach 1677-83 dla Jana Dobrogosta Krasińskiego, w roku 1766 został zakupiony przez skarb państwa. Mieścił Komisję Skarbu Koronnego.

    W XIX wieku, będąc siedzibą sądów, przeszedł kilka przeróbek, naruszając tym samym harmonię architektoniczną. Po zniszczeniach wojennych odbudowany w swym pierwotnym kształcie; mieści zbiory specjalne, rękopisy i starodruki Biblioteki Narodowej.

    W latach 1891-95 park został przeprojektowany przez Głównego Ogrodnika Warszawy - Franciszka Szaniora, który przekształcił układ barokowy na styl naturalistyczny. Po II wojnie światowej do parku dołączono dawne ogrody zniszczonych pałaców od ulicy Długiej, a także poszerzono go od Świetojerskiej. Podczas rewaloryzacji w latach 2012-14 powrócono do założeń Szaniora i przywrócono parkowi charakter krajobrazowy. Przywrócono historyczne ogrodzenie ogrodu, zrekonstruowany kwietnik dywanowy oraz arabeskę, odtworzono stylowe elementy małej architektury, tj. latarnie, ławki i kosze na śmieci. Zadbano również o naturalne elementy wodne - staw, strumień i kaskadę.

    Na obszarze dawnego ogrodu przy Pałacu Marii Lubomirskiej Radziwiłłowej powstał ogród różany z cisowymi żywopłotami i nasadzeniami niskich magnolii.

    W Ogrodzie Krasińskich rosną drzewa, których wiek jest datowany na koniec XIX wieku. 

Na terenie parku zachowała się zabytkowa barokowa brama wejściowa z XVIII wieku.